یکی از آموزه های قیام امام حسین (ع) را میتوان در شب عاشورا دید به طوریکه امام در شب عاشورا اصحاب و اهل بیتش را جمع میکند و از آنها تمجید و تشکر میکند . بعد به آنها میگوید : بدانید از همه ی شما متشکرم و ممنونم ، ولی بدانید که دشمنان با شما کاری ندارند و اگر بخواهید بروید مانع شما نمیشوند ، من هم از نظر شخص خودم که با من بیعت کرده اید بیعت خودم را از دوش شما برداشتم و محظور بیعت هم با من ندارید ، هر کس میخواهد برود آزاد است .

حسین (ع) از اهل بیت و اصحابی که درباره ی آنها گفته است که اهل بیتی بهتر و با وفاتر از اینها سراغ ندارم ، این مقدار استغنا نشان میدهد و هرگز سخنانی از این قبیل که من را تنها نگذارید ، من غریبم ، مظلومم ، بیچاره ام ، نمیگوید . البته تکلیف دین خدا را بر نمیدارد ؛ لذا با افراد که اتمام حجت میکرد ، اگر در آنها تمایل به ماندن نمیدید به آنها میگفت از این صحنه دور شوید زیرا من نمیخواهم شما به عذاب الهی گرفتار شوید ، چون اگر از کسی استمداد کنم و او صدای استمداد مرا بشنود و مرا مدد نکند ، خداوند او را به عذاب جهنم مبتلا خوهد کرد . این درس استغنا درس کوچکی نبود. همین استغنا بود که بعد ها روحیه ی استغنا بوجود آورد و چقدر قیامها و نهضتها بوجود آمد !

برگرفته از کتاب حماسه ی حسینی نوشته ی شهید مطهری